طرح مسائل بنیادین و اساسی

به نام خدا

دین برپایه باور به خداست واین امر مبتنی بر علم حضوری ومعرفت هرفردی است

تردید دراین امر باور به دین را فاقد ارزش می دارد

دین ومقوله الهیات یا علم دین تماما مبتنی بر مظنونات است 

مگر برای آنان که درعصر حضور هرپیامبر بودند واورا به یقین باور کردند چه با آگاهی ازصداقت او یا معجزات او ویا براهینی که ازاو شنیده بودند.

اما برای دیگران پس از رحلت پیامبر دیگر امری مظنون تلقی می شود واگر فردی که باوری غیر یقینی دارد باید تلاش کند با بررسی‌های علمی برظن خود بیافزاید ویا با اموری ذهنی همانند ریاضیات ومنطق باور خودرا یقینی کند.

دست کشیدن از امور ظنی معقول نیست چرا که امور ظنی خود دارای فایده است برخلاف امور وهمی که موجب فساد است

یا باید ظن موجودرا تقویت ویا آنرا موهوم پنداشت

مثلا اگر دارویی بالای ۵۰ درصد مفید باشد نباید آنرا ترک نمود

چون درفقدان آن راهی برای بیمار وجودندارد

ممکن است فردی تصمیم بگیرد که همه باورهای ظنی دینی خودرا کنار بگذارد

این امر اشکالی ندارد می توان با حفظ آن از پایه بررسی هارا آغاز نمود و اصلاحات علمی لازم صورت پذیرد

آنچه مهم است پایه علم دین است که آن باور بوجود خدا در علم حضوری وخوداگاه انسان است وهمین امر مارا در طی مسیر کشف مسائل دینی هدایت می کند

برای مثال اگر قرآن را درنظر بگیریم این کتاب برای کسانی که درعصر رسول خدا بودند یقینی است اما امروزه هرمسلمانی به قرآن باور دارد ولی باوری ظنی وقوی اما می تواند با بررسی علمی آنرا تقویت نماید وتا مرز یقین برساند

باور به امور دینی با توجه به ظرفیت هر انسانی مقبول خداوند هست ولی اگر تلاش نشود شاید نتواند راهگشای آینده او باشد