طرح مسائل بنیادین و اساسی

به نام خدا

علم بنابر تعریف موجود تا چیزی مورد آزمایش قرار نگیرد وبه تجربه اثبات نشود دردایره نظریات علمی وارد نمی شود اما هرگز قادر نیست معارف دیگر بشری را ازنظر علمی رد کند وتنها دربرابر آن سکوت می کند

به عبارتی همه چیز در علم موجود جزء ممکنات است چه آنچه اثبات شده که مطلق نیست وچه آنها که مطرح اند واثبات علمی نشده اند 

بنابراین امکان اثبات معارف بشری وجوددارد مگر در تناقض با نظریات علمی باشد که البته کاملا منطقی است 

پس وجود نظریات علمی موجب رد دیگر معارف نیست مگر درتناقض با آن باشد 

مثلا وجود خداوند ویا روح در تناقض با نظریات علمی نیست وروزی ممکن است اثبات علمی هم بشود

پس نباید معارف بشری را اموری موهوم تلقی کنیم وقتی دربرابر آن دلیل علمی نداریم

به عبارتی دانشمند امروزی نباید تنگ نظر باشد ودانش گذشتگان را بی دلیل رد کند چه این امر خود دلیلی بر غیر علمی بودن اوست 

باید معارف وعلم را در اقسامش بپذیریم برخی آزمون پذیرند برخی ازسوی اشخاص معتبر مطرح اند وبرخی جنبه تجربه شخصی دارد که قابل تکرار نیست وموارد دیگر

درواقع محدودکردن علم در تعریف موجود تباه کردن بخش عمده ای از معارف بشری است وچنین افرادی در حول وحوش خود شاید دراقلیت باشند

ازطرف دیگر اموری هستند بدیهی واولی که نیاز به اثبات ندارد وپایه همه نظریات علمی است واین امور فقط بوسیله علم حضوری و توسط هر انسانی قابل درک است واین یک استثنا بر نظریات علمی است