اختلاف نشانه رحمانیت یا شیطنت؟

محمد علی به آبادی محمد علی به آبادی محمد علی به آبادی · 20 خرداد · خواندن 1 دقیقه

به نام خدا 

برخی بیان می کنند اختلاف موجب رشد است اما چنین نیست .ببینید با مثالی این امر روشن می گردد.

پدر و مادری دارای اختلاف نظر درامری هستند اگر این اختلاف را با فرزندانشان درمیان بگذارند چه می شود؟ جز شکاف هیچ نتیجه ای نمی دهد مگر آنکه ازقبل اختلاف مرتفع شده و درعمل بفرزندان تعلیم دهند که این موجب رشد است.

در جامعه هم چنین است خداوند مظهر وحدت است اما آفریدگان او گوناگونند واین اختلاف نیز موجب وحدت است اما درمیان انسان ها چون کمال وجودندارد تظاهر آنها موجب فساد وشیطنت است .اصل وجود اختلاف امری واقعی است وخیر است ولی آشکاری آن درجامعه امری شیطانی است.

چه باید کرد ؟ باید اختلافات در یک سطح کارشناسی مطرح وفیصله یابد و نظر واحد به عنوان قانون درجامعه جاری شود.

دریک جامعه مردم سالار هرگز اختلافات بجز اینکه موجب اتلاف وقت وانرژی شود هیچ اثری مثبت ندارد باید کلیه اختلافات در قوه مقننه مطرح وبا نظر شورای نگهبان که در طرح بنده مطرح آمد تبدیل به قانون شود

بقول امام راحل مجلس درراس امور است وبفرموده رهبر شهید قانون فصل الخطاب است 

وقتی درجامعه مردم سالار مجلس درراس امامور است ودرجامعه قانون‌مدار قانون فصل الخطاب است دیگر اختلافی درمیان نمی ماند تا جامعه دچار فساد وتباهی گردد

در غرب برای گریز از اختلافات دینی ومذهبی راه سکولاریسم را پیمودند درحالیکه بجای گریز از اختلاف باید این موارد در قوه مقننه مطرح وبه قانون تبدیل گرددتا وحدت در نظر وعمل پیش آید وآنگاه رحمانیت جای شیطانیت را بگیرد .

در امور علمی مراکزی وجوددارد که فرضیات اثبات شده را در کتب مرجع جهت اطلاع عموم منتشر می شود