طرح مسائل بنیادین و اساسی

به نام خدا

در اصل ۵۹ قانون اساسی پیش بینی شده که درمسایل مهم قوه مقننه می تواند ازطریق همه پرسی اقدام کند

این اصل درطول عمر جمهوری اسلامی تا کنون بلا اجرا بوده است در حالیکه مجلس درراس امور است اما دیده شده است که طرح هایی درمجلس با نظر مقامات بالا دستی ازدور خارج شده است مانند طرح قانون مطبوعات

چرا مجلس از اعمال این اصل مترقی که نشانه مردم سالاری است پرهیز دارد؟

شاید با توجه به انتخاب نمایندگان آنان نگران وضعیت خودشان باشند وبی اعتباری مجلس پیش آید

بدتر ازاین مانعی است که درانتهای اصل ۱۷۷ قانون اساسی درپیش پای ملت قرار گرفته است

مواردی که ملت هرگز ازطریق همه پرسی نمی تواند اقدام کند واگر مایل به خواسته خود بود حتما باید انقلابی صورت پذیرد مانند سال ۵۷ چرا که سلطنت طبق قانون اساسی مشروطیت 

الی الآباد بود وامکان تغییر آن نبود

خوب این بندی است که قاعدتا ملت خود به پای خود بسته است وخودکرده را تدبیر نیست

یکی ازخواسته های ملت ایران آزادی بود بدین معنا که هرزمان ملت مایل بود درمورد تغییر اساسی درجامعه تصمیم بگیرد ولی ظاهرا ملت آزاد آزادی خودرا بدست خود دربند کشیده است وچه اشتباهی یا خطایی کرده است

شاید علت عدم اقبال ازهمه پرسی این بخش قانون اساسی باشد که نکند ملت می خواهد بندی را که برپای خود بسته است باز کند

 وتمامی اقدامات در مسیر اجرای قانون اساسی نظیر تفسیر نظارت استصوابی واعمال فتاوا وتصمیمات مسئولان کشور بجای قانون بیانگر گریز از همه پرسی باشد که اساسا درهیچ ارگانی ازنظام سخن ازآن نرود.

بیادداریم امام راحل در بدوورود به کشوردربهشت زهرا اشاره کردند که فرض کنیم ملت تا امروز خواهان سلطنت بود اما دیگر مایل بدان نیست این حق ملت است که تصمیم بگیرد

والبته این حق ابدی هرملتی است اما مجلس بررسی قانون اساسی درسال۶۸ این پیام امام را فراموش نموده وحق یک ملت رشید را زیر پا قرار داد والبته اقلیت کلانی درآن زمان بدان آگاه بوده و رای ندادند