طرح مسائل بنیادین و اساسی

به نام خدا

اگر جامعه را به عنوان یک خانواده درنظر بگیریم پدر خانواده با توجه به میزان امکاناتش میان اعضای خانواده یک امکان حداقلی برای هریک ازاعضا قرار داده وانهارا در بدست آوردن امکانات بیشتر ازخارج خانواده تشویق می کند

پدر هرگز فردی ازخانواده را محروم نمی کند ویا تبعیض میان آنها قرار نمی دهد .این یک اصل انسانی است

حال درجامعه حکومت که نقش پدررا درمیان ملت دارد چگونه رفتار می کند؟

آیا تبعیض میان آنها قرار می دهد؟ ویا بخشی ازملت را محروم می سازد ؟ ویا بی نمایان را رها می کند؟

اگر چنین است این حکومت انسانی نیست بهر نامی که باشد 

بخشی ازمردم بی کارند بخشی ناتوانند بخشی از امکانات جامعه بی بهره اند این چه حکومت انسانی است ؟

نیم قرن از حکومت اسلامی می گذرد یعنی تقریبا برابر با دوران سلطنت پهلوی ها آیا اسلام موجب این نابرابری ها ومحرومیت ها شده است؟

وظیفه نظام این است که امکانات کشوررا درحداقل برای همه یکسان تقسیم کند یعنی یک بیمه همگانی برای همه ایرانیان برقرار سازد ازبدو تولد تا زمانی که فرد شغلی بیابد وبجای بیمه از امکان بالاتری برخوردار شود

آیا جمهوری اسلامی هرگز چنین فکری را داشته است؟ وبرعکس امکانات بیشتر دراختیار گروهی خاص قرار نگرفته است؟

تا زمانیکه هرایرانی ازحداقل موجودی درکشور برخوردار نباشد 

سخن از دین وعدالت واسلامیت بی معنی است ودراین جامعه پرداختن به فرزند آوری چه معنایی دارد؟

بقول آن عارف بزرگ بردراین خانه هرکه آمد نانش دهید وازدینش مپرسید

یعنی پیش ازاینکه کسی کشته شود وبه عنوان شهیدخانواده اش ازامکاناتی برخوردار گردند بوضعیت وی رسیدگی شود تا علت شهادت محرومیت از امکانات نباشد

برقراری بیمه برای همه نیازمندان امکان پذیر است چه طبق برداشت دینی خداوند روزی همه را مقدر نموده است ودر خزانه دولت ویا زرمداران جامعه موجود است چرا دراین امر اقدامی جدی نمی شود و تنها به اموری موقتی نظیر یارانه همگانی یا کالا برگ وامثال این موارد می پردازیم